കുട്ടികൾ പാടുന്നത് കേൾക്കാൻ എന്തൊരു മനോഹരമാണ്! അവരുടെ കൊച്ചുശബ്ദങ്ങളിൽ വിരിയുന്ന പാട്ടുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു നിഷ്കളങ്കതയുണ്ട്. വരികളുടെ അർഥം പോലും പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാത്ത പ്രായത്തിൽ അവർ പാടുമ്പോൾ അതിൽ നിറയുന്നത് ബാല്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമാണ്. എന്നാൽ ആ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കുള്ളിൽ വർഗീയതയുടെയും വംശീയാധിക്ഷേപത്തിന്റെയും വിഷം കലർത്താൻ ശ്രമിച്ചാലോ? അത്തരം കാഴ്ചകൾ ഒരു സമൂഹമെന്ന നിലയിൽ നമ്മെ ഗൗരവമായി ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

സെന്റ് മേരീസ് സ്കൂളിലെ യു.കെ.ജി വിദ്യാർത്ഥികളെക്കൊണ്ട് വംശീയാധിക്ഷേപം നിറഞ്ഞ പാട്ട് മത്സരവേദികളിൽ പാടിപ്പിച്ചുവെന്ന വാർത്ത തീർത്തും അപലപനീയമാണ്. അതിന്റെ ഗൗരവം തിരിച്ചറിയാൻ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിശകലനങ്ങളൊന്നും ആവശ്യമില്ല. പിഞ്ചുകുട്ടികളെക്കൊണ്ട് എന്താണ് പാടിപ്പിക്കുന്നത്, അതിലെ വാക്കുകൾ എന്താണ് അർഥമാക്കുന്നത്, അത് മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ എങ്ങനെ മുറിവേൽപ്പിക്കും എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കാനുള്ള വിവേകം മുതിർന്നവർക്കുണ്ടാകണം. കുട്ടികളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെ മുതിർന്നവരുടെ വിദ്വേഷചിന്തകൾക്ക് മറയാക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

ഒരു പാട്ട് എന്നത് വെറും ഈണവും താളവും വരികളും മാത്രമല്ല. അതിനുള്ളിൽ ചില ആശയങ്ങളും സന്ദേശങ്ങളുമുണ്ട്. ആ സന്ദേശം മനുഷ്യരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാണോ അതോ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ അകലം സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണോ എന്നത് പ്രധാനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളും മത്സരവേദികളും കുട്ടികളുടെ കഴിവുകൾ കണ്ടെത്താനും വളർത്താനും അവരെ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനുമുള്ള ഇടങ്ങളാണ്. അവിടെ മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും വംശത്തിന്റെയും പേരിൽ ആരെയെങ്കിലും അപമാനിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ആശയങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകുന്നത് കലയുടെ യഥാർഥ ലക്ഷ്യത്തോടുള്ള നീതികേടാണ്.
ഇവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ടത് ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. യു.കെ.ജി എന്നത് ലോകത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങുന്ന പ്രായമാണ്. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാനും പഠിക്കേണ്ട കാലം. അവർക്ക് മുന്നിൽ മുതിർന്നവർ വെച്ചുകൊടുക്കുന്ന വാക്കുകളും ചിന്തകളും തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും അവരുടെ ലോകബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. ആ പ്രായത്തിൽ ഒരു പാട്ട് പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്താൽ അവർ അത് പാടും. അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള ആശയത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് അറിയണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികളെ ഉപയോഗിച്ച് വിദ്വേഷം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

കുട്ടികൾക്ക് പാട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അധ്യാപകരായാലും പരിശീലകരായാലും രക്ഷിതാക്കളായാലും ആ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. ഒരു വരി പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ അർഥം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. അത് ആരെയെങ്കിലും അപമാനിക്കുന്നുണ്ടോ, ഏതെങ്കിലും വിഭാഗത്തെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നുണ്ടോ, കുട്ടികളിൽ തെറ്റായ ചിന്തകൾ വളർത്തുമോ എന്നൊക്കെ പരിശോധിക്കണം. മത്സരത്തിൽ സമ്മാനം നേടുക എന്നതിലുപരി കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ നല്ല മൂല്യങ്ങൾ വളർത്തുക എന്നതായിരിക്കണം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.കലയിലും വർഗീയത കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സാണ് ആദ്യം തിരുത്തപ്പെടേണ്ടത്. കല മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ അടുപ്പിക്കാനുള്ളതാണ്. ഭാഷകൾക്കും ദേശങ്ങൾക്കും മതങ്ങൾക്കും അതീതമായി മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ ഇടം നേടാൻ കലയ്ക്ക് കഴിയും. ഒരു നല്ല പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ രചയിതാവിന്റെ മതം ആരും അന്വേഷിക്കാറില്ല. ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ ചിത്രകാരന്റെ ജാതി ആരും ചോദിക്കാറില്ല. പിന്നെ എന്തിനാണ് ചിലർ കലയെപ്പോലും വിഭാഗീയതയുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നത്? മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ട വേദികളിൽ ഭിന്നിപ്പിന്റെ ഭാഷ കൊണ്ടുവരുന്നത് എന്ത് സംസ്കാരമാണ്?

നമ്മുടെ നാടിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യം അതിന്റെ വൈവിധ്യമാണ്. വ്യത്യസ്ത മതങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പാരമ്പര്യം. പരസ്പരം ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാനും സന്തോഷങ്ങളിൽ കൂടെയിരിക്കാനും ദുഃഖങ്ങളിൽ കൈപിടിക്കാനും നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ സൗഹൃദത്തിന്റെ അടിത്തറ തകർക്കുന്ന ഏത് പ്രവണതയെയും ഗൗരവമായി കാണണം. വർഗീയത വലിയ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല സമൂഹത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഒരു തമാശയിലൂടെ, ഒരു പാട്ടിലൂടെ, ഒരു മുദ്രാവാക്യത്തിലൂടെ, ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ നാവിലൂടെ പോലും അത് കടന്നുവരാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെ നിസ്സാരമായി കാണാൻ കഴിയില്ല.വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ അറിവ് പകരുന്ന ഇടങ്ങൾ മാത്രമല്ല, നല്ല മനുഷ്യരെ വാർത്തെടുക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ കൂടിയാണ്. അവിടെ കുട്ടികൾക്ക് പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവിനൊപ്പം സഹിഷ്ണുതയും സഹവർത്തിത്വവും പരസ്പര ബഹുമാനവും പഠിക്കാനാകണം. ഒരാളെ അയാളുടെ മതത്തിന്റെയോ ജാതിയുടെയോ വംശത്തിന്റെയോ പേരിൽ വിലയിരുത്തരുതെന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. ആരെയും അപമാനിക്കാത്ത ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാനും മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളെ മാനിക്കാനും കുട്ടികളെ പരിശീലിപ്പിക്കണം. ഇത്തരം മൂല്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ട വേദികളിൽ നിന്നുതന്നെ വിദ്വേഷത്തിന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ പുറത്തുവരുന്നത് ആശങ്കാജനകമാണ്.

ഒരു സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു വിദ്യാലയത്തെയോ അവിടെയുള്ള മുഴുവൻ അധ്യാപകരെയോ കുട്ടികളെയോ പൊതുവായി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും ശരിയല്ല. സംഭവത്തിൽ ആരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നാണ് വീഴ്ചയുണ്ടായതെന്ന് ബന്ധപ്പെട്ടവർ പരിശോധിക്കണം. പാട്ടിന്റെ ഉള്ളടക്കം, അത് കുട്ടികൾക്ക് നൽകിയ സാഹചര്യം, അതിന് പിന്നിലെ തീരുമാനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വ്യക്തമായി അന്വേഷിക്കണം. തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിക്കാനും തിരുത്താനും ഉത്തരവാദപ്പെട്ടവർ തയ്യാറാകണം. ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള നടപടികളും ഉണ്ടാകണം. വിമർശനം വ്യക്തികളോടുള്ള വിദ്വേഷമായി മാറാതെ തെറ്റായ പ്രവണതകൾക്കെതിരായ തിരുത്തലായി മാറുകയാണ് വേണ്ടത്.കുട്ടികളുടെ കൈകളിൽ പുസ്തകങ്ങളും അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകളുമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. അവരുടെ മനസ്സിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന മതിലുകളല്ല, എല്ലാവരെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന വിശാലമായ ചിന്തകളാണ് വളരേണ്ടത്. നാളെയുടെ സമൂഹത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് ഇന്നത്തെ കുട്ടികളാണ്. അവർ പരസ്പരം വെറുക്കാൻ പഠിച്ചാൽ നാളെ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നല്ലൊരു തലമുറയെയായിരിക്കും. അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ അതിന്റെ ഗുണം അനുഭവിക്കുന്നത് വരുംതലമുറകളായിരിക്കും.

ഒരു മത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടുന്നതിലും വലിയ വിജയമുണ്ട് ഒരു കുട്ടിയെ നല്ല മനുഷ്യനായി വളർത്തുന്നതിൽ. കൈയടികൾ നേടാൻ വേണ്ടി എന്തും പാടിക്കാമെന്ന ചിന്ത മാറണം. പാട്ടിന്റെ ഈണത്തേക്കാൾ അതിന്റെ ആശയത്തിന് വില നൽകണം. കുട്ടികളുടെ കഴിവുകൾ വളരട്ടെ, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കട്ടെ. പക്ഷേ അവരുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ബാല്യത്തിലേക്ക് വർഗീയതയുടെ കരിനിഴൽ വീഴരുത്.ഒരു കുട്ടിയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ പലപ്പോഴും മുതിർന്നവരുടെ ചിന്തകളായിരിക്കും. ആ ചിന്തകളാണ് തിരുത്തപ്പെടേണ്ടത്. കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് വെറുപ്പിന്റെ വരികളല്ല, മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകളാണ്.കലയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. സംഗീതത്തിന് വർഗീയതയില്ല. കുഞ്ഞുമനസ്സുകളിൽ വിദ്വേഷത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും വിത്തുകൾ പാകാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അതാണ് ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർഥ അടയാളം.