Image

മൂന്നു നേതാക്കൾ, ഒരു ലോകം: സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ (വാൽക്കണ്ണാടി - കോരസൺ)

Published on 20 November, 2026
മൂന്നു നേതാക്കൾ, ഒരു ലോകം: സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ (വാൽക്കണ്ണാടി - കോരസൺ)

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തരായ മൂന്നു നേതാക്കൾ ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷയും ആശങ്കയും ഒരുമിച്ചാണ് ഉയരുന്നത്. അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം യുദ്ധഭീഷണി കുറയ്ക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ. ലോകത്തിന്റെ ഭാവി ഏതാനും ശക്തരുടെ തീരുമാനമായി ചുരുങ്ങുമോ എന്ന ആശങ്ക.

ചൈനയിലെ ഷെൻഷെനിൽ ഡോണൾഡ് ട്രംപ്, വ്ലാദിമിർ പുടിൻ, ചൈനീസ് പ്രസിഡന്റ് ഷി ജിൻപിങ് എന്നിവർ 2026 നവംബർ 19-നു  നടത്തിയ ത്രിരാഷ്ട്ര ചർച്ച ഈ രണ്ടു വികാരങ്ങളെയും ഉണർത്തുന്നു. ആണവഭീഷണി കുറയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചെങ്കിലും യുക്രെയ്ൻ, ഇറാൻ സംഘർഷങ്ങളിൽ നിർണായകമായ ഒത്തുതീർപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചില്ല. സംഭാഷണത്തിനുള്ള വാതിൽ തുറന്നു; അതിലൂടെ സമാധാനം കടന്നുവന്നോ എന്നത് ഇനിയും തെളിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഈ ഉച്ചകോടിയെ മനസ്സിലാക്കാൻ നേതാക്കളുടെ കൈകൊടുക്കലുകൾക്കപ്പുറം നോക്കണം. ആരാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്? ആർക്കാണ് നേട്ടം? തീരുമാനങ്ങളുടെ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നവർക്ക് ആ മേശയിൽ ഇരിപ്പിടമുണ്ടോ? ഇവിടെ നിന്നാണ് ‘ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ട്’—കാഴ്ചയിലുണ്ടെങ്കിലും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോകുന്ന യാഥാർഥ്യം—എന്ന ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നത്.

സമ്മേളനത്തിനുശേഷമുള്ള പ്രസ്താവനയിൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ പരിഷ്കരണം, പെട്രോളിയം ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ഉൽപ്പാദനവും വിതരണവും വർധിപ്പിക്കൽ, രാഷ്ട്രാധികാരികളുടെ നിയമപരമായ പരിരക്ഷ, ആണവയുദ്ധത്തിന്റെ അപകടം കുറയ്ക്കാനുള്ള സംഭാഷണം എന്നിവയാണ് പ്രധാനമായി ഇടംപിടിച്ചത്. വ്യക്തമായ സമയപരിധികളും നടപ്പാക്കൽ സംവിധാനങ്ങളുമുള്ള സമഗ്ര സമാധാനക്കരാർ എന്ന നിലയിൽ അതിനെ കാണാനാവില്ല.

എങ്കിലും ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളെ നിസ്സാരമാക്കാനാവില്ല. പരസ്പരം സംശയിക്കുന്ന ആണവശക്തികൾ സംസാരിക്കുന്നത് തെറ്റായ കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെയും അപകടകരമായ പ്രതികരണങ്ങളുടെയും സാധ്യത കുറയ്ക്കാം. എന്നാൽ സൗഹൃദത്തിന്റെ ചിത്രം, ആയുധനിയന്ത്രണത്തിലെ പരിശോധിക്കാവുന്ന കരാറിന് പകരമാകില്ല. സമാധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത പ്രസംഗത്തിലല്ല; തുടർന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന നടപടികളിലാണ്.
ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ചൈനയ്ക്ക് ലോകനയതന്ത്രത്തിന്റെ ആതിഥേയനായി സ്വയം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകി. പുടിന് അമേരിക്കയുടെയും ചൈനയുടെയും നേതൃത്വത്തോടൊപ്പം തുല്യസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്ന ദൃശ്യവും ലഭിച്ചു. ഇതിനെ ചൈനയുടെയും റഷ്യയുടെയും പ്രതിച്ഛായാനേട്ടമായി വായിക്കാം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ടുമാത്രം അമേരിക്ക പരാജയപ്പെട്ടു എന്നു തീർപ്പാക്കാനാവില്ല. അമേരിക്കയ്ക്ക് ലഭിച്ച നേട്ടം വിലയിരുത്തേണ്ടത് തുടർകരാറുകളും സുരക്ഷയിലെ പുരോഗതിയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്.

ചെറിയ രാജ്യങ്ങളുടെ ആശങ്ക മറ്റൊന്നാണ്. മഹാശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ധാരണ സ്വന്തം പരമാധികാരത്തെ മറികടക്കുമോ? യുക്രെയ്ൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ഭാവി അവരില്ലാതെ തീരുമാനിക്കപ്പെടുമോ? പിന്നീട് യുക്രെയ്ൻ പ്രസിഡന്റ് സെലെൻസ്കിയുടെ പങ്കാളിത്തമില്ലാതെ ആ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചു തീരുമാനമെടുക്കില്ലെന്നു ട്രംപ് പറഞ്ഞത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആ ഉറപ്പ് പ്രവൃത്തിയിൽ പാലിക്കപ്പെടുന്നതാണ് നിർണായകം.

അമേരിക്കയിലെ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഉച്ചകോടിയുടെ അളവുകോൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്: ഇന്ധനച്ചെലവ് കുറയുമോ? ജോലിക്ക് സ്ഥിരത ലഭിക്കുമോ? യുദ്ധച്ചെലവ് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമോ? വിതരണശൃംഖലകൾ സുരക്ഷിതമാകുമോ? സംഭാഷണം സംഘർഷം കുറയ്ക്കുകയും വ്യാപാരത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വം നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്താൽ കുടുംബങ്ങൾക്കും വ്യവസായങ്ങൾക്കും നേട്ടമുണ്ടാകാം. എന്നാൽ പ്രഖ്യാപനം മാത്രം പെട്രോൾ പമ്പിലെ വില താഴ്ത്തില്ല. ഉൽപ്പാദനം, ഗതാഗതം, വിപണിയിലെ ആവശ്യം, യുദ്ധങ്ങളുടെ ഗതി എന്നിവയും അതിനെ നിർണയിക്കും.

അമേരിക്കയ്ക്ക് മറ്റൊരു മൂലധനവുമുണ്ട്: സഖ്യരാജ്യങ്ങളുടെ വിശ്വാസം. മഹാശക്തികളുമായുള്ള വ്യക്തിപരമായ സൗഹൃദത്തിനൊപ്പം സഖ്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും നിലനിർത്തണം. ഇന്ന് എളുപ്പമായ ഒരു ഇടപാട് നാളെ കൂട്ടാളികളെ അകറ്റുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ ദീർഘകാലച്ചെലവ് വലുതായിരിക്കും. വിദേശനയത്തെ ഒരു വ്യാപാരക്കരാറിന്റെ ലാഭനഷ്ടക്കണക്കിൽ മാത്രം ഒതുക്കാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ കാരണമിതാണ്. പ്രബലരായ രാജ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, കേവലം ഇടപാടുകൾക്ക് മാത്രമായുള്ള (transactional) ബന്ധങ്ങൾ വിദേശബന്ധങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമല്ല; തങ്ങളുടെ പദ്ധതികൾക്കനുസൃതമായി കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ അവർ ചില വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകേണ്ടതുണ്ട്., ഇതാണ് ഇപ്പോൾ അമേരിക്കക്കു കൈവിട്ടു പോകുന്നത്.  

ഇതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു മുന്നണി ഇപ്പോൾ രൂപപ്പെടുകയാണ്. ഇത് യാദൃച്ഛികമായി സംഭവിച്ചതാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ചൈനയും റഷ്യയും, രണ്ടു പ്രമുഖ ഏകാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾ ഒപ്പം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രവാചകരായ അമേരിക്ക. ഭാവിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എവിടേയോ ഒരു ചേർച്ചയില്ലായ്മ തോന്നുന്നു. ഇതുവരെയുള്ള അതിരുകളും അരുതുകളും പുതിയ രീതിയിൽ വിലയിരുത്താൻ സാധ്യത ഏറെയാണ്.

ഇവിടെയാണ് പീറ്റർ തീലിന്റെ Zero to One എന്ന പുസ്തകം ചർച്ചയിലേക്ക് വരുന്നത്. ബ്ലേക്ക് മാസ്റ്റേഴ്സിനൊപ്പം എഴുതിയ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം, നിലവിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിനു പകരം മുമ്പില്ലാത്ത മൂല്യം സൃഷ്ടിക്കണമെന്നാണ്. ‘പൂജ്യത്തിൽനിന്ന് ഒന്നിലേക്ക്’ എന്നത് പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയും പുതിയ സാധ്യതയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന മുന്നേറ്റമാണ്. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും ഭാവി നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്യാനുള്ള ഈ ആഹ്വാനം അമേരിക്കയുടെ നവീകരണശേഷിക്ക് പ്രചോദനമാകാം.

എന്നാൽ ഒരു കമ്പനിയുടെ വിജയസൂത്രം അതേപടി ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസൂത്രമാകുമോ? സ്ഥാപകന്റെ വേഗവും കേന്ദ്രീകൃത തീരുമാനവും ഒരു സംരംഭത്തെ സഹായിച്ചേക്കാം. ഒരു ജനാധിപത്യരാജ്യത്തിൽ തീരുമാനങ്ങളുടെ വേഗത്തിനൊപ്പം പൊതുസമ്മതവും അവകാശങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തവും ആവശ്യമാണ്. പൗരന്മാർ നിക്ഷേപകരോ ഉപഭോക്താക്കളോ മാത്രമല്ല. ലാഭകരമല്ലാത്തവർക്കും രാഷ്ട്രീയമായി അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്നവർക്കും തുല്യമായ അവകാശമുള്ള സമൂഹമാണ് രാജ്യം.

ട്രംപിന്റെ ‘ഫ്രീഡം സിറ്റീസ്’ ആശയവും ഈ വിശാലമായ സംവാദത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഫെഡറൽ ഭൂമിയിൽ പത്തു പുതിയ നഗരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച് നവീകരണത്തിനും വ്യവസായത്തിനും ഭവനസ്വപ്നങ്ങൾക്കും അവസരമൊരുക്കുമെന്നായിരുന്നു 2023-ലെ നിർദേശം. പുതിയ നഗരങ്ങൾ അമേരിക്കയ്ക്ക് ആവശ്യമായേക്കാം. കൂടുതൽ വീടുകളും മെച്ചപ്പെട്ട ഗതാഗതവും ശുദ്ധമായ ഊർജവും കാര്യക്ഷമമായ സേവനങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറ്റും. പക്ഷേ ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ എന്ന പേരിനു താഴെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. നഗരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ആരായിരിക്കും? താമസക്കാർക്ക് ഭരണത്തിൽ എത്ര പങ്കുണ്ടാകും? പൊതുഭൂമിയുടെ മൂല്യം ആരിലേക്കാണ് പോകുക? സാങ്കേതികസംവിധാനങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾക്ക് ആരാണ് ഉത്തരവാദി? തൊഴിലാളിക്കും കുറഞ്ഞ വരുമാനക്കാരനും അവിടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഭാവി നിർമ്മിക്കാനുള്ള അധികാരം ഏതാനും നേതാക്കളിലും വലിയ മൂലധനത്തിലും കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ, ബാക്കിയുള്ളവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കും? അമേരിക്കയ്ക്കു മുന്നിലുള്ള ഭാവി മുൻകൂട്ടി എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയും ജനാധിപത്യവും ചേർന്ന് കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള വീടുകളും മികച്ച ചികിത്സയും പുതിയ തൊഴിലുകളും കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായ ലോകവും സൃഷ്ടിക്കാം. അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ പൊതുനിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളർന്നാൽ സമ്പത്തും നിരീക്ഷണശേഷിയും അധികാരവും കുറച്ചുപേരിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കാനും ഇടയുണ്ട്. ഏതു വഴിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന് നിർണയിക്കുന്നത് സാങ്കേതികമികവ് മാത്രം ആയിരിക്കില്ല; നിയമങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും പൊതുജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തവുമായിരിക്കും.

ട്രംപ്, പുടിൻ, ഷി എന്നിവർ സംസാരിക്കുന്നതിൽ ലോകത്തിന് പ്രതീക്ഷ കാണാം. ആ പ്രതീക്ഷയെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരെപ്പോലെ മേശയ്ക്കു പുറത്തുള്ളവരെയും കാണണം. യുദ്ധഭൂമിയിലെ കുടുംബവും അമേരിക്കയിലെ തൊഴിലാളിയും സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്ന ചെറിയ രാജ്യത്തിലെ പൗരനും ആ കാഴ്ചയിൽ ഉൾപ്പെടണം.

പൂജ്യത്തിൽനിന്ന് ഒന്നിലേക്കുള്ള മുന്നേറ്റം മനുഷ്യരാശിക്ക് ആവശ്യമാണ്. ആ ‘ഒന്നിൽ’ എല്ലാവർക്കും ഇടമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അതിനെ പുരോഗതി എന്നു വിളിക്കാൻ കഴിയുക.

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/110


 

Join WhatsApp News
മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക