Image

പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം പൂക്കുന്ന അത്ഭുതപുഷ്പം (പ്രൊഫ. ഡോ. മാത്യു കോശി പുന്നയ്ക്കാട്)

Published on 20 November, 2026
പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം പൂക്കുന്ന അത്ഭുതപുഷ്പം (പ്രൊഫ. ഡോ. മാത്യു കോശി പുന്നയ്ക്കാട്)

നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

ഒരു മലനിര മുഴുവൻ നീലയും വയലറ്റും കലർന്ന പൂക്കളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ആരും നട്ടുവളർത്തിയ പൂന്തോട്ടമല്ല അത്. പന്ത്രണ്ടു വർഷമായി പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദമായി ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു പുഷ്പവസന്തമാണത്!
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിലെയും തമിഴ്നാട്ടിലെയും ഉയർന്ന മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഈ അപൂർവ പ്രതിഭാസം അരങ്ങേറുന്നത്. പ്രകൃതിസ്നേഹികളെയും ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും തലമുറകളായി മലയോരങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളെയും ഒരുപോലെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഈ സസ്യമാണ് നീലക്കുറിഞ്ഞി (Strobilanthes kunthiana).
അമേരിക്കയിലും ലോകത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ജീവിക്കുന്ന മലയാളികൾക്ക് നീലക്കുറിഞ്ഞി കേവലം ഒരു സസ്യശാസ്ത്ര കൗതുകമല്ല. കേരളത്തിന്റെ അസാധാരണമായ പ്രകൃതിപൈതൃകത്തിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണത്. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെ ജീവിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയും കരുതലും അർഹിക്കുന്ന പൈതൃകമാണിത്.
നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കാൻ പന്ത്രണ്ടു വർഷം കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

മിക്ക പുഷ്പസസ്യങ്ങളിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായി നീലക്കുറിഞ്ഞിക്ക് സവിശേഷമായ ഒരു ജൈവകാലക്രമമുണ്ട്. ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ആയിരക്കണക്കിന് നീലക്കുറിഞ്ഞിച്ചെടികൾ ഒരുമിച്ച് പൂക്കുകയും മലഞ്ചെരിവുകളെ നീലയും വയലറ്റും കലർന്ന പൂക്കളുടെ പരവതാനിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ പ്രതിഭാസത്തെ സമകാലിക പുഷ്പിക്കൽ (Synchronised Flowering) എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?
ആയിരക്കണക്കിന് ചെടികൾ ഒരേസമയം പൂക്കുമ്പോൾ ധാരാളം തേനീച്ചകളെയും ചിത്രശലഭങ്ങളെയും മറ്റു പരാഗണജീവികളെയും ആകർഷിക്കുന്നു. ഇത് പരപരാഗണത്തിനുള്ള സാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഒരേസമയം വൻതോതിൽ വിത്തുകൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ വിത്തുകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികളിൽനിന്ന് ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ട് പുതിയ ചെടികളായി വളരാനുള്ള സാധ്യതയും വർധിക്കുന്നു.

നീലക്കുറിഞ്ഞിക്ക് മറ്റൊരു സവിശേഷത കൂടിയുണ്ട്. ജീവിതകാലത്ത് ഒരിക്കൽ മാത്രം പൂക്കുകയും വിത്തുകൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചശേഷം നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സസ്യമാണിത്. ഇത്തരം സസ്യങ്ങളെ മോണോകാർപിക് (Monocarpic) എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ഒരു തലമുറ വിത്തുകൾ അവശേഷിപ്പിച്ച് ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ അടുത്ത തലമുറ അതിന്റെ ജീവിതചക്രം ആരംഭിക്കുന്നു.
ഒരു തലമുറയുടെ അന്ത്യം മറ്റൊരു തലമുറയുടെ ആരംഭമായി മാറുന്നു എന്നതാണ് പ്രകൃതിയുടെ ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രതിഭാസം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം പ്രകൃതിയുടെ കലണ്ടർ തെറ്റിക്കുമ്പോൾ
പ്രകൃതിക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു സമയക്രമമുണ്ട്. ഋതുക്കൾ മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് പക്ഷികൾ ദേശാടനം നടത്തുന്നു. മഴക്കാലത്തിന്റെ വരവോടെ തവളകൾ പ്രജനനം നടത്തുന്നു. അനുകൂലമായ പാരിസ്ഥിതിക സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് സസ്യങ്ങൾ പൂക്കുന്നത്.

എന്നാൽ കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം പ്രകൃതിയുടെ ഈ താളക്രമത്തെ ബാധിച്ചാൽ എന്തു സംഭവിക്കും?
പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്തുവെന്നു കരുതുക. എന്നാൽ വിത്തുകൾ മുളയ്ക്കേണ്ട സമയത്ത് ആവശ്യത്തിന് മഴ ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലോ? താപനിലയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പരാഗണം നടത്തുന്ന പ്രാണികളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിച്ചാലോ? പുതിയ നീലക്കുറിഞ്ഞിച്ചെടികൾ വളരേണ്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ അധിനിവേശസസ്യങ്ങൾ വ്യാപിച്ചാലോ?
ഇവ സംഭവിക്കാവുന്ന പാരിസ്ഥിതിക ഭീഷണികളാണ്. നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ പുഷ്പിക്കൽചക്രം ഇതിനകം മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവുകളായി ഇവയെ കാണേണ്ടതില്ല.
ഇവിടെ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പാഠമുണ്ട്.

ജൈവവൈവിധ്യസംരക്ഷണം എന്നത് സസ്യങ്ങളെയും മൃഗങ്ങളെയും മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നതല്ല; അവയുടെ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമായ പാരിസ്ഥിതിക ബന്ധങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ്.
അമേരിക്കയിലെ മലയാളികൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇതിൽ ശ്രദ്ധിക്കണം?

അമേരിക്കയിൽ ജീവിക്കുന്ന അനേകം മലയാളികൾ കേരളവുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നവരാണ്. നാം നമ്മുടെ തറവാടുകളും ജന്മനാടുകളും സന്ദർശിക്കുന്നു. നാട്ടിലെ സാമൂഹികപ്രവർത്തനങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക സംഭവവികാസങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
എന്നാൽ കേരളം നേരിടുന്ന പാരിസ്ഥിതിക വെല്ലുവിളികൾക്കും നാം അതേ പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതുണ്ട്.
പശ്ചിമഘട്ടം വിനോദസഞ്ചാരികളെ ആകർഷിക്കുന്ന മനോഹരമായ മലനിരകൾ മാത്രമല്ല. അവിടത്തെ വനങ്ങളും പുൽമേടുകളും മണ്ണും നീരൊഴുക്കുകളും നദികളുടെയും കൃഷിയുടെയും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെയും ജലസുരക്ഷയുടെയും നിലനിൽപ്പിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

മലയോര ആവാസവ്യവസ്ഥകൾ തകരുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ മലനിരകൾക്കപ്പുറത്തേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു.
അമേരിക്കയും വനങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, വെള്ളപ്പൊക്കം, കാട്ടുതീ, കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി പാരിസ്ഥിതിക വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. ആവാസവ്യവസ്ഥകൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും ഇവ നൽകുന്ന അടിസ്ഥാനപാഠം ഒന്നുതന്നെയാണ്.

മനുഷ്യന്റെ വികസനപ്രവർത്തനങ്ങൾ പ്രകൃതിയുടെ പാരിസ്ഥിതിക പരിധികളെ മാനിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം.
പരിസ്ഥിതിയോടുള്ള നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം രാജ്യാതിർത്തികളിൽ എന്നാൽ സമതലപ്രദേശങ്ങളിൽ നടപ്പാക്കുന്ന അതേ വികസനരീതികൾ മലനിരകളിലും അതേപടി നടപ്പാക്കാനാവില്ല.
കുത്തനെയുള്ള മലഞ്ചെരിവുകൾ, ദുർബലമായ മണ്ണ്, ശക്തമായ കാലവർഷം, സ്വാഭാവിക നീരൊഴുക്കുകൾ എന്നിവ പ്രത്യേക പരിഗണന അർഹിക്കുന്നു.
അശാസ്ത്രീയമായ നിർമാണപ്രവർത്തനങ്ങൾ, വനനശീകരണം, പാറഖനനം, നീരൊഴുക്കുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തൽ എന്നിവ പാരിസ്ഥിതിക അപകടസാധ്യതകൾ വർധിപ്പിക്കും.
പരിഹാരം നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വികസനമോ ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്ന പ്രകൃതിസംരക്ഷണമോ അല്ല.
മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളെയും ആവാസവ്യവസ്ഥകളെയും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത വികസനമാണ് നമുക്കാവശ്യം.
പ്രകൃതിസംരക്ഷണത്തിന്റെ ഇരകളായല്ല, പങ്കാളികളായാണ് തദ്ദേശവാസികളെ കാണേണ്ടത്.
പൂക്കളില്ലാത്തപ്പോഴും മലനിരകൾ സജീവമാണ്
നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് വിനോദസഞ്ചാരികൾ മലനിരകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നു. ചിത്രങ്ങൾ ലോകമെമ്പാടും പ്രചരിക്കുന്നു. പത്രങ്ങൾ ഈ അപൂർവ പ്രതിഭാസത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു.

പിന്നീട് പൂക്കൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പലതും നിശ്ശബ്ദമായാണ് നടക്കുന്നത്.

കേരളത്തിന്റെ മലനിരകൾ നൽകുന്ന സന്ദേശം

ക്ഷമയും പരസ്പരാശ്രയത്വവും പ്രകൃതിയുടെ താളക്രമത്തോടുള്ള ആദരവുമാണ് നീലക്കുറിഞ്ഞി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന മലയാളികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കേരളത്തിന്റെ ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് വരുംതലമുറകൾക്കായി നമ്മുടെ പ്രകൃതിപൈതൃകം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണ്.

മറ്റൊരു പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം വിനോദസഞ്ചാരികൾക്ക് നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ മനോഹരമായ പുഷ്പവസന്തം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുമെന്നുറപ്പാക്കുക മാത്രമല്ല നമ്മുടെ വെല്ലുവിളി.
അത്തരം പ്രകൃതിവിസ്മയങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നവിധം പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക ആരോഗ്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർഥ ഉത്തരവാദിത്വം.
അവസാനത്തെ നീലപ്പൂവും കൊഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ അടുത്ത പുഷ്പവസന്തത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ പ്രകൃതി ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കും.
പ്രകൃതി വീണ്ടും പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ് ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
പ്രകൃതി ക്ഷമയോടെ അതിന്റെ കലണ്ടർ പിന്തുടരുമ്പോൾ, ആ താളക്രമം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നവിധം പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്കാകുമോ?

Join WhatsApp News
മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക